Het Vriendelijke Virus

Het blauwe oog van mijn collega trok ieders aandacht. Hij was tegen een deur gelopen, zei hij. En die smoes accepteerden we allemaal terwijl we dachten: Hij zal wel ruzie met zijn vrouw hebben gehad...

Vrijdagmiddag vertelde hij mij het echte verhaal. Zijn 'geliefde' zwager had voor die blauwzwart getinte kijker gezorgd.
'Een man gespeend van elk gevoel voor humor,' vond mijn vakbroeder. 'En het had zo leuk kunnen zijn.'
De zwager had op Sinterklaasavond het woord familietreffen iets te letterlijk genomen.
'Mijn kadootje voor hem was een computerspelletje dat hij altijd al zo graag wilde hebben,' legde mijn collega uit. 'Het verschil met andere versies van dit spelletje was dat deze vijf decemberuitvoering een virus meedroeg.'
Hij stak zijn hand op om mijn opmerkingen in de kiem te smoren. 'Ho, het was een goedaardig virus.'

Nadat de nog jeugdige en gelovige familieleden onder de wol waren gestopt, was mijn collega met zijn zwager naar diens werkplek gegaan. Enthousiast was de flop geladen en was hij aan het spel begonnen.
De blijdschap verdween echter op slag toen bij het behalen van een zeker aantal punten een boodschap op het scherm verscheen met als inhoud: U hebt zojuist een virus binnengelaten. Over tien seconden wordt uw harde schijf gewist. En op het scherm begon het aftellen. Tien, negen, acht, ¼
Verstard had de zwager naar het scherm gestaard. Daar gingen alle programma's die hij met zoveel moeite bij vrienden en kennissen bijeen had gekopieerd. Goed, hij had van een aantal nog een back‑up, maar van de meeste toch ook weer niet en...
'Nul,' meldde het scherm. Een flits. Het beeld was even leeg. En toen...
'Toen verscheen het woord “Grapje” op het scherm,' zei mijn collega. 'Leuk geintje toch? Meteen daarna kon hij weer verder met het spelletje.'
Maar zwagerman had geen zin meer gehad in spelletjes. Hij had zich in niet mis te verstane termen over zijn aangetrouwde familielid uitgelaten, had woorden gebruikt die voor de Sint reden geweest zouden zijn spoorslags naar Spanje terug te keren. Toen zijn aangetrouwde familielid zei dat hij van hem wel wat meer gevoel voor humor had verwacht, had zwager toegeslagen. Hij mocht dan geen gevoel voor humor hebben; gevoel voor richting had hij wel. Bull's eye. En het effect was duidelijk zichtbaar.
Het heerlijke avondje was letterlijk op slag voorbij. Collega was met echtgenote en kroost onmiddellijk richting huis vertrokken en had zus en zwager achtergelaten met een kater en een spelletje met een vriendelijk virus.

'En ik had voor de kerst nóg een spelletje voor hem bewaard,' zei mijn collega. 'Nou, dat krijgt hij niet meer.'
Hij pakte zijn tas op, haalde een flop tevoorschijn, overhandigde mij het ding en zei: 'Hier. Jij mag hem wel hebben. Je weet niet wat je meemaakt! Kun je ook eens lachen.'