Denk om uw hart...

In elk bedrijf zijn mensen die zo af en toe een geintje uithalen; ik ben één van hen. Laatst nog heb ik samen met een collega een 'experimentje' uitgehaald. Mijn baas had laten weten dat er 's middags twee artsen zouden komen voor een demonstratie van een artsenapplicatie. Hij wilde dan mijn PC gebruiken, want die applicatie was op mijn machine geïnstalleerd. Samen met mijn collega had ik de PC ter voorbereiding nog een beetje aangepast. Zodra de computer opstartte, klonk een geluid alsof de harddisk werd geformatteerd. Ook verscheen op het scherm de mededeling 'Harddisk wordt geformatteerd', gevolgd door een tweede melding: 'Harddisk onbruikbaar'. Na een minuut startte de PC echter gewoon uit zichzelf weer normaal op. Eén ding was zeker: dát werd lachen!

De chef verwelkomde beide artsen, leidde ze naar mijn werkplek en begon te vertellen wat het programma allemaal kon en deed. Wij keken van een veilige afstand toe, gniffelend om wat komen zou. Aan het eind van zijn relaas gekomen, drukte de baas op de knop die de machine tot leven zou wekken. En ja hoor… Het geluid van formatteren, de boodschappen op het scherm en een lijkwit wegtrekkende baas.



We hoorden het niet, maar we zágen hem binnensmonds vloeken. Hij stoof overeind en beide artsen keken hem verschrikt aan. 'Momentje…' mompelde hij. Hij greep een telefoon. 'Ik wil de service-afdeling', blafte hij en wachtte ongeduldig en rood aangelopen op iemand die hem uit de nood zou helpen.
Op dat moment zag hij ons in een stuip liggen. En als dat al niet genoeg was geweest om het muntje te doen vallen, was de opmerking van die ene arts wel voldoende. 'Meneer, hij doet het al weer hoor, gewoon uit zichzelf'. Nu luid vloekend smeet mijn baas de hoorn op de haak. Hij liep achter de arts aan, raapte de stoel op en ging weer zitten. Zijn purperen kleur ebde weg en tegen het eind van de demonstratie kon hij weer beschikken over zijn gebruikelijke teint.

Zodra de artsen waren vertrokken, kwam hij op ons af. 'Wie van jullie heeft het in zijn botte kop gehaald om dit te flikken?' begon hij weer. 'Geintje…,' probeerden we nog. 'Is toch leuk?' 'Is niet leuk,' brieste hij. En in no time verscheen de purperen kleur weer op zijn kop. We zagen het gebeuren. 'Pas op je bloeddruk', probeerde ik nog. Dat werkte averechts. Hij ging helemaal over de rooie.

Ineens zweeg hij, greep naar zijn borst en werd lijkbleek. Ik rende de deur uit, de parkeerplaats op en was nog net op tijd om een van de artsen te stoppen. 'Kom gauw,' hijgde ik. 'Onze baas.., een hartaanval of zo…'

Met de ambulance werd hij weggebracht. En net voordat hij in de ziekenwagen werd geschoven, zei de behulpzame arts nog tegen hem: 'U boft maar met zulk zorgzaam personeel, meneer. Wat later en we hadden echt problemen gehad…'