Blote meiden...

De man stond dreigend tegenover me. ‘Zo, ben jij die vent die met z'n tengels aan Flippie z'n spelletje heeft gezeten?'
Eerst begreep ik er niets van. Waar had hij het over? ‘Mot ik je geheugen eens opfrissen?' dreigde de man. Dat bleek niet nodig, het was ook nog niet zo lang geleden gebeurd, gistermiddag om precies te zijn.

Hij kwam samen met mijn jongste zoon naar de zaak. ‘Pap, Flip z'n Pacman-spel is kapot. Kun jij het maken?'
‘Bedankt, meneer,' zei het joch, nog voor ik kon reageren.

Om vijf uur begon ik aan het spelletje. Er was echter te veel mee mis. Om tien uur belde ik mijn echtgenote met de mededeling dat het wel iets later zou kunnen worden. Kwaad smeet ze de hoorn op de haak.
Maar echte automatiseerders zwichten niet voor wat druk van buitenaf. Die houden vol. Stapje voor stapje, beetje bij beetje lukte het wat verder te komen.
Het was drie uur 's nachts dat ik klaar was. Ik liep met lood in mijn schoenen naar de plaats die ik tot die avond m'n thuis had mogen noemen.

Het viel gelukkig mee. De deur zat niet van binnen op het nachtslot. En toen ik luttele minuten later op kousevoeten de slaapkamer binnensloop, klonk de stem van mijn echtgenote vanuit het tweepersoonsbed: ‘Is het gelukt?'
Met iets van triomf in mijn stem antwoordde ik: ‘Ja. Het werkt weer.'
‘Fijn,' zei ze. ‘Ik wou dat je ook eens zoveel tijd aan je huwelijk besteedde. Misschien dat dat dan ook weer werkt.'
Mijn zoon en Flip kwamen die ochtend meteen na schooltijd langs.
‘Hier, Flip, je spel.'
Ik lette even niet op en stootte het plastic bekertje koffie om.
‘Verdorie!' Ik legde de diskette neer en haalde een rol papier om de gemorste koffie op te deppen. Toen pakte ik de diskette op en gaf hem aan Flip.
‘Alsjeblieft, jongen...'

En nu stond zijn vader voor me. ‘Viezerik!' zei de man. ‘Weet jij wat je dat kind in de vingers hebt gedouwd?'
‘Jij hebt mijn tienjarige zoon een spelletje strippoker meegegeven. Een spelletje met allemaal plaatjes van blote meiden!'
‘Strippoker..?'
Ik kon me wel voor m'n kop slaan. In alle consternatie om de omgevallen koffie, had ik de verkeerde diskette meegegeven.
‘Een foutje, een misverstand..,' stamelde ik.
‘Nou ja,' zei de man opeens vergoelijkend, ‘als het echt een vergissing is… Ik bedoel, vergissen is menselijk niet waar?'
Hij stak zijn hand op en ging naar buiten.
Ik slaakte een zucht van opluchting.

De vader van Flip stak nog één keer zijn hoofd om de hoek. ‘Zeg eens,' begon hij.
‘Ja..?' vroeg ik angstig.
‘Als je nog eens zo'n spelletje hebt, hou ik me aanbevolen. Eigenlijk best leuk.'