De dozenschuiver

Met een trage, maar vloeiende beweging liet de man zich neer op de barkruk naast me.
‘Zware dag gehad?’ informeerde ik.
‘Ik zit in de computerbusiness meneer. En da’s een zwaar leven. ‘En voor mij, meneer, is het extra zwaar.’
Ik werd nieuwsgierig. ‘Hoezo?’
‘Omdat ik niets van computers afweet. Geen snars. Geen bal. Zero! Zip! Niënte! Nada! Ik kan zo’n ding niet bedienen; ik kan zo’n kreng niet eens aanzetten!’
Hoelang bent u dan al in die branche werkzaam?’
Hij nam een slok, keek mij van opzij aan en antwoordde: ‘Zes jaar, meneer. Zes vermoeiende jaren.’
‘Maar… maar hoe is dat mogelijk als u niets van computers afweet?’ Hij keek opnieuw naar me, nu met iets van medelijden in zijn blik.

Toen zei hij: ‘Een kruidenier hoeft toch ook niets van de visserij af te weten om blikjes tonijn te verkopen?’ Kijk, ik weet niets van computers, maar erover praten kan ik wel. Als je het snel achter elkaar van je lippen laat rollen, is er niemand die er ook maar iets van begrijpt.’ En hij ratelt: ‘Leuk machientje meneer, een Pentium 5, met een 4000 Mhz dualprocessor, 2048 mb ram geheugen, 512 MB grafische kaart, een serial ATA harddisk van 250 gb, lightscribe functionaliteit, dus geheel voorbereid op de toekomst.’ En als er dan iemand voor me staat die toch meer wil weten, zeg ik gewoon dat hij beter later terug kan komen omdat het nu te druk is voor een echt gedegen voorlichting. Dan zorg ik dat mijn buurjongen er dan ook is. En laat ik die twee lekker met elkaar kletsen. Kat in ’t bakkie, meneer.’
‘Het moeilijkste moment in het leven van een computer-salesman is als je die doos komt afleveren, meneer. Want ze willen ‘m allemaal al gebruiken zodra die over de drempel is gedragen. Maar ik heb geen flauwe notie welke stekker er ook maar in het stopcontact moet!’

Ik roep dat het hartstikke simpel is om dat ding te installeren, dat het allemaal in het boekje staat, dat een kind van vier het nog kan… Dan zeg ik dat ik het vreselijk druk heb als kleine zelfstandige en dat het me eigenlijk wel wat waard is als ze het zelf doen en zo geen beslag leggen op mijn kostbare tijd. Dan bied ik ze vijftig euro korting aan. En daar gaan ze dan altijd weer gretig op in. Ik vang mijn centen, betaal die lui hun vijf tientjes en that’s that.’
‘Maar..,’ wierp ik tegen, verdient u er dan nog wel aan?’
‘Ik verlies er geen cent op, meneer.’ zei hij, ‘de hele rimram zit in die dozen. Kabeltjes, stekkertjes, handleidingen enzovoort. Ik zet heel simpel op de nota vijftig euro extra voor kabels. Weten zij veel dat die allang bij die prijs inzaten? En die vijftig euro geef ik dan als korting als ze hem zelf installeren.’
‘Maar..,’ begon ik nog, ‘als er nu iemand is die dat niet wel en die simpelweg van u eist dat u hem installeert?’
‘Dan,’ zei de gladakker, ‘zeg ik dat ik dat dolgraag wil doen, maar pas over vier dagen omdat ik het zo druk heb. Meestal doen ze het dan toch zelf. En zo niet, dan stuur ik mijn buurjongen bij die lui langs. En hij krijgt van mij een tientje voor elke computer die hij installeert. Dus als ze willen dat ik hem installeer levert dat me eigenlijk nog een extra winstje op van veertig ballen.’
Toen schudde hij zijn hoofd en zuchtte: ‘Computers verkopen? Nooit aan beginnen meneer. Het is een zwaar leven!’