De man staarde in zijn glas en slaakte een diepe zucht.
‘Weet u, vrouwen zijn als uien. Je huilt erom, maar wilt ze toch… En daar begon voor mij de ellende mee.’
Hij vertelde dat hij bij een groot softwarehuis had gewerkt.
‘Twee nieuwe collega’s zouden er die dag bijkomen. De beide dames werden die ochtend binnengeleid door de personeelschef. “Heren”, zei die, want er werkten tot dat moment alleen maar mannen op mijn afdeling, “dit zijn Truus en Claudia, jullie nieuwe collega’s”.
De ‘heren’ wisselden via de e-mail van mening over de beide dames. De meningen waren unaniem: Claudia was een ‘stuk’; Truus een van het type ‘matrone’.
‘Ik was de eerste die de stoute schoenen aantrok,’ vertelde de man en weer slaakte hij een zucht. Ik zocht uit hoe Claudia via de e-mail te bereiken was en typte een bericht in. Iets in de geest van: He, lekker stuk, heb je zin om vanavond mee uit eten te gaan en daarna eens lekker de bloemetjes buiten te zetten? Ik verstuurde het bericht en hield haar nauwlettend in de gaten. Ze vertrok geen spier; ze gaf geen krimp. Maar even later flitste er een bericht voor mij over het scherm.’
Claudia bleek er zin in te hebben. Ze nam meteen het -initiatief en zou om kwart voor zes in de hal staan.
‘Om halfzes sloot ik mijn computer af, zag dat Claudia hetzelfde deed en haastte me toen naar beneden. In de hal bleef ik wachten. De liftdeuren gingen open en daar kwam Claudia aanzetten.’ Hij vertelde dat hij naar haar was toegelopen.
‘Hallo!’
‘Pardon? O, jij werkt bij mij op de afdeling, hè?’
‘Grapje zeker?’
‘Wat bedoel je?’
‘Nou ja, jij en ik, je weet wel… we zouden toch gezellig uit eten enne…’
‘Ik weet nergens van.’ Het klonk een beetje bits.
‘Maar we hebben het afgesproken, Claudia. Per e-mail.’
En toen was haar een lichtje opgegaan. ‘Claudia?! Maar ik ben Truus.’
‘En ik ben Claudia,’ had het achter hem geklonken. Toen hij zich had omgedraaid, keek hij recht in het gezicht van de matrone.
Hij zuchtte opnieuw.
‘Maar die ene misstap, van jaren geleden, daar hoeft u nu toch niet meer over in te zitten?’ probeerde ik.
Hij keek me schamper aan en lachte smalend. ‘O nee? Kijkt u dan maar eens achter u.’
Op een stoel achter ons, zat een vrouw van gewicht (letterlijk…) een bakje pinda’s leeg te graven. Ze boerde.
‘Ik kon er die avond niet meer onderuit,’ bekende hij. ‘Ik wou haar ook niet kwetsen. Maar de volgende dag liet de directeur mij bij zich roepen. Hij was uitermate over me te spreken, prees mijn werk en zei toen en passant dat hij het prettig vond dat ik zoveel om zijn dochter gaf..! Zijn dochter. Toen kon ik er helemaal niet meer vanaf. Lafaard die ik ben…’

Hij dronk zijn glas whisky leeg en stond op. Ook Claudia kwam overeind. Samen liepen ze naar de uitgang. Ineens zag ik dat hij zijn portemonnee nog op de bar had laten liggen.
‘U vergeet uw portemonnee!’ riep ik hem na. De blik die de man mij toewierp toen hij terugkeerde om de beurs te halen, was niet al te vriendelijk.
‘Zak!’ siste hij me toe. ‘Waarom dacht je dat ik ‘m hier liet liggen?’ ‘Om straks nog een reden te hebben om er weer even uit te kunnen. Eikel! Nu zit ik de hele avond vast.’
Hij draaide zich om en slofte weg. Een slachtoffer van de automatisering…