Column

Dat kreng...

De barkruk kreunde toen de man zich er zuchtend op neer liet. Toen het pilsje voor hem op het gladde hout van de bar stond, leefde de man weer wat op. Hij keek mij aan.
‘U hebt het er moeilijk mee,’ zei ik in een opwelling. En zoals dat vaker met opwellingen gebeurt, had ik er meteen spijt van.
‘Het zijn krengen,’ mopperde hij. ‘Ik had er ook nooit aan moeten beginnen. Maar iemand zei dat ik toch met mijn tijd mee hoorde te gaan. Als je het nu niet doet, zeiden ze, ben je later te oud. En ik dacht: Verhip, daar zit wel iets in. Dat was mijn eerste stap op het hellende vlak, meneer. En toen bleek dat de prijs ook best aantrekkelijk was, deed ik stap twee. Toestanden thuis, meneer! Toen ik thuis kwam en vertelde dat ik een computer had gekocht, was het huis te klein. Of het geld me op de rug groeide.’

Hij staarde in het schuim van zijn biertje en zuchtte nog eens diep. Het was duidelijk aan de man te merken dat hij nu, achteraf bezien, geen ja maar nee had moeten zeggen.
‘Maar ik kreeg al gauw spijt van dat rotding, meneer. Hij werd thuisgebracht, geïnstalleerd en toen kon het feest beginnen. Alleen begreep ik er geen jota van. Mijn zoon Floris kon er beter mee uit de voeten. D’r zaten wat spelletjes bij, waar ik geen snars van begreep, maar waarmee die blaag van tien perfect uit de voeten kon.’

Hij pauzeerde even om een slok te nemen.
‘…het ergste was dat mijn vrouw er ook nog lol in kreeg. Ze ging steeds vaker met dat rotding aan de slag. Op een gegeven ogenblik was ze er niet meer achter weg te slaan. Als ik na mijn werk thuiskwam, moest ze nog aan het eten beginnen. Ze had gewoon geen tijd meer om te koken. Ik kreeg cup-a-soup en een snee brood.’

‘Maar,’ waagde ik het erop, ‘wat doet uw vrouw dan toch allemaal met die computer? Spelletjes? Bridge?’

Hij nam nog een slok en verzuchtte: ‘Horoscopen maken. Voor tien euro maakt ze een horoscoop voor je. Eerst begon ze daarmee voor de lol, meneer. Nu is het puur business geworden. Kijk, gisteravond heeft ze deze horoscoop voor mij gemaakt. Hiero!’
Hij reikte mij het ding aan. En ik las:
‘U hebt een concurrent met wie u moet wedijveren om de liefde van uw partner. Uw tegenstander is jong, modern en heeft veel te bieden. Maar laat u er niet door uit het veld slaan. Wijs uw concurrent zijn plaats. Alles zal dan weer als vanouds worden.’

Hij keek me veelbetekenend aan. ‘Ik heb het advies opgevolgd. Die concurrent is die computer. En ik heb hem zijn plaats gewezen. Ik heb het klereding vanochtend met het grof vuil meegegeven.’
Hij zweeg, nam een teug en zei toen: ‘Dat kreng ben ik kwijt. En dat andere kreng ook…’