Column

Creatief probleemoplossen

Jaren geleden kocht ik mijn eerste PC, via een PC Privé-project van mijn werkgever. U kent het wel, zorgen dat medewerkers in de gelegenheid worden gesteld een eigen PC aan te schaffen tegen een — door massale inkoop — acceptabel prijsje. Dus het formulier ingevuld en dan maar afwachten.

De firma die ze leverde, zou alle in het kader van het PC Privé-gebeuren aangeschafte machines in de grote vergaderzaal opstellen. De PC's zouden daar draaiend en wel ter bezichtiging staan. Als het apparaat de goedkeuring van zijn toekomstige eigenaar kon wegdragen, werd de stekker uit het stopcontact getrokken, werd de hele mikmak in een doos geborgen en werd het hele geval meegegeven. De toekomstige eigenaar was eigenaar geworden. Ik liep langs de tafels tot ik mijn naam op een kaartje zag staan. ‘Mooi machientje, meneer. Daar zult u geen spijt van hebben', zei de verkoper. ‘Ik zal u even uitleggen hoe het allemaal werkt…' En de man begon zich te verliezen in een abracadabra dat nu, tien jaar verder, ook mijn moedertaal lijkt te zijn geworden. Toen begreep ik er echter geen snars van. Opeens zag ik echter iets waar ik wel verstand van had: Op de zijkant van de computerkast zat een deukje. Een minimaal butsje, maar toch…
‘Hij is beschadigd', onderbrak ik de woordenstroom van de Wizard tegenover me. Hij keek in de richting van de plek die ik met een beschuldigende vinger aanduidde. ‘Een deukje', zei hij: ‘Ik zal er even een monteur bij halen.'

De monteur kwam even later inderdaad mijn kant op. ‘U hoeft zich daar geen zorgen over te maken, meneer. Dat heb ik zo gefikst.' Hij haalde een schroevendraaier tevoorschijn, haalde de kap van de machine en zette die op de grond. Dan knielde hij weer naast zijn gereedschapstas neer en het gerommel in de instrumenten begon opnieuw.
‘Aha, daar is ie', zei hij en kwam overeind met een forse hamer in zijn hand. En hij begon me daar een partij op die kap te rammen! De idioot sloeg er zeker tien deuken bij!
‘Zo', zei de linkmiegel, terwijl hij een stap achteruit deed en met een zekere zelfvoldoening het resultaat van zijn werk bekeek. ‘Zo, dat deukje valt nu echt niet meer op.' Hij begon de kap weer op de PC te schroeven.
‘Ho', zei ik, ‘ho, wacht eens even. Die computer hoef ik dus niet meer. Dat ding is nu helemaal kapot!'
‘Nou, u moet niet zo overdrijven', sprak de monteur. ‘Er zitten wat deukjes in. Maar dat geeft toch een speciaal tintje.'
Maar ik wilde een nieuwe, deugdelijk en goed werkende computer en geen pakket deuken.
De verkoper kwam naast zijn monteurende collega staan en zei met een brede grijns op zijn gezicht: ‘Rustig maar, meneer, het is maar een grapje. We hebben een nieuwe kap in de auto liggen. Die zetten we er zo op. Een practical joke. Kom, lach er ook eens om.'

Maar ik kon er niet om lachen. Een rode waas trok voor mijn ogen. Woest riep ik: ‘Practical joke? Dan zal ik als practical joke eens een paar deuken in jóuw kop slaan!'
Ik haalde uit en het was raak. De verkoper ging neer. Het was dat moment dat een wending aan mijn leven gaf. Ik werd vanwege mijn onbesuisd handelen ontslagen en heb toen maar definitief gekozen voor een carrière in de automatisering.