Rooie oogies, drank en computers

De man die mijn stamcafé binnenkwam had een rode kleur en waterige, misschien zelfs wat bloeddoorlopen ogen. Zijn tred was ook iets onvast. Niettemin wist hij zonder struikelen de bar te bereiken waar hij — ondanks de vele lege krukken na het ingestelde rookverbod — uitgerekend op de kruk naast mij schoof.
Hij wenkte de barman en fluisterde deze op intieme toon toe: ‘Doe maar een jonkie...’
Glimlachend keek hij mij aan en gaf een vette knipoog. De glimlach verdween en hij begon nerveus met zijn ogen te knipperen toen de kastelein vastbesloten zei: ‘Het spijt me, meneer. Zo te zien hebt u uw taks al bereikt.’
Verontwaardigd wilde hij zich van zijn kruk verheffen, maar zelf zag hij in hoe groot het risico was dat hij tegen de grond zou slaan. Hij ging zitten en zei hoogst verontwaardigd: ‘Ikke?! Hoe kom je daar nou bij? Ik kom zo van m’n werk!’
Hij klonk overtuigend en de man achter de bar was niet zo zeker meer van zijn zaak.
De barbezoeker maakte van de gelegenheid gebruik: ‘U denkt zeker: hij heeft van die kleine, rooie, waterige oogies, hè? Maar dat is te verklaren.... Weet u, m’n zoon heeft een paar maanden geleden een computer, een loptap.., voor me gekocht. En kennelijk is er iets met dat beeldscherm waar m’n ogen maar slecht tegen kunnen. Een uurtje achter dat ding en ik heb hoogrode konen en wateroogjes’.
‘Oh,’ zei de barman. ‘Sorry, dan’. En hij zette een klein glaasje voor de man neer en schonk een borrel in. ‘Van het huis, dan maar?’
‘Perfect’, vond de man. ‘En “no hard feelings”. Het komt wel vaker voor.’



Hij leegde het glaasje en zei: ‘Doe er nog maar een...’
De barkeeper schonk in, lachte en zei, nog steeds op verontschuldigende toon: ‘IK heb in de loop der jaren heel wat mensenkennis opgedaan en ik had toch durven zweren dat u...’ Hij maakte de zin niet af. Hij keek nadenkend en zei toen: ‘Ik had zelfs al geschat dat u er zo’n vijftien achter de knoop had’.
De man lachte, leegde zijn glas en gebaarde dat nog een glaasje op prijs werd gesteld. Hij keek mij aan, knipoogde en zei: ‘Rotcomputers...’
Na nog twee glaasjes, hees hij zich met moeite overeind, grabbelde in zijn zak naar wat geld, rekende af en zei tegen de man achter de bar: ‘Houd het wisselgeld maar. Omdat je zo goed kunt schatten...’
De tred waarmee hij zich naar de deur begaf was nog onvaster, hij struikelde over de mat, greep zich vast aan de jukebox, hikte en verdween even later door de deur.
‘Toen vroeg de kastelein aan mij: ‘En sedert wanneer maakt zo’n beeldscherm dat je ook wat onvast ter been wordt?’