Column

Jij bent toch goed met computers. Niet?

Vorige week maandag kwamen ze binnen, de twee mannen die mijn werkkamer op de eerste etage thuis van een nieuwe kurkvloer zouden voorzien. Het was een ‘Veni-vidi-foetsie’-ervaring. Ze kwamen, zagen en verdwenen. Wel begrijpelijk, want ik was er — verstrooid als ik soms kan zijn — volkomen aan voorbijgegaan dat alles wel uit zo’n kamer moet worden gehaald, wil men er de oude vloer uit kunnen verwijderen en er een nieuwe in aanbrengen.
Bedolven onder excuses vertrokken de beide mannen, na de ietwat dreigende toezegging dat ze over twee dagen terug zouden komen. Twee dagen, dacht ik, dan heb ik die kamer allang leeg. Maar dat viel nog tegen. Het is een kamertje van vijf bij ruim drie en je hebt geen idee wat een hoeveelheid spullen je daarin kwijt kunt. Maar enfin, stukje bij beetje lukte het toch.
Toen de beide vloerenleggers twee dagen later terugkwamen, bekende ik hen met het zweet op mijn voorhoofd dat ik bijna klaar was.
‘Alleen de computer en het bureau moeten er nog uit’, verzuchtte ik.
De beide heren keken elkaar aan, wisselden een blik van verstandhouding en zeiden: ‘Oké, dat doen wij dan wel even voor u’.
Ze liepen de trap op en een van hen begon de kabels los te maken van de hardware. De ander keek ernaar en zei geruststellend: ‘Komt dik voor mekaar, meneer. Hij heeft verstand van computers’.
De handigheid waarmee de man het deed, bevestigde die stelling. Enfin, de kabels waren los en de ene pakte de PC-kast op en vroeg: ‘Moet-ie naar beneden?’
Ik beantwoordde die vraag bevestigend. ‘Zet hem maar zolang op de tafel in de kamer’.
‘Okidoki.’
De ander pakte het scherm op en liep achter zijn collega aan naar de trap. Nadat deze halverwege was, volgde hij hem met het beeldscherm.
Met de man met de kast ging het prima. Maar dat kon niet gezegd worden van de man met het beeldscherm. Met nog twee treden te gaan, dacht hij dat hij vaste grond onder de voeten zou krijgen. Hij stapte dus faliekant mis en maakte een fraaie slag voorwaarts. Een duikkampioen zou er jaloers op zijn geweest. Maar hij had het scherm voor zich, suisde op de muur af en het geluid van een imploderend PC-scherm deed mij m’n adem inhouden.
De collega die de kast al in de kamer had neergezet, stak zijn hoofd om de hoek en zei, volkomen overbodig: ‘Die is kapot’.

De andere man, die gelukkig zelf geen letsel had opgelopen, zette het kapotte beeldscherm neer, klopte zijn handen af en zei laconiek tegen zijn collega: ‘Jij bent toch goed met computers, niet?’